Stalowa konstrukcja kopułowa, Holandia
W ramach wielkiego projektu renowacyjnego EDGE Amsterdam, obejmującego nie mniej niż 60 000 metrów kwadratowych, zaprojektowaliśmy i zamontowaliśmy spektakularną szklaną kopułę w ogromnej stalowej konstrukcji nośnej. Szklana kopuła ma średnicę 76 metrów i stanowi bijące serce tego wielkiego projektu. W oryginalnym budynku biurowym z 1970 roku przestrzeń wewnętrzna nie była wykorzystywana, jednak dzięki konstrukcji szklanego dachu tworzy teraz tętniące życiem miejsce spotkań z wysokiej jakości stanowiskami pracy i dużą ilością naturalnego światła. Mikrogeometryczny projekt kopuły nawiązuje do projektu Oyevaara, oryginalnego architekta budynku. ASK Romein zamontował stalową konstrukcję zarówno od zewnątrz, jak i od wewnątrz.
Pierwszym krokiem w kierunku szczegółowego projektu była praktyczna analiza i podział modelu głównego. Od razu rzuca się w oczy symetria. Projekt konstrukcji kopuły można podzielić na 8 identycznych sektorów. W projekcie wewnętrznej części kopuły występuje naprawdę tylko kilka rodzajów węzłów:
- Węzły A: połączenie 4 prętów głównych i 4 prętów drugorzędnych
- Węzły B: połączenie 8 prętów głównych
- Węzły C: połączenie 6 prętów głównych
- Węzły D: połączenia krawędziowe
- Połączenia prętów drugorzędnych
Najpierw opracowano kilka wariantów w celu dopracowania szczegółów. Ostatecznie wybrano zasadę węzła typu „bęben pralki". W tym rozwiązaniu węzeł stanowi stałą i powtarzającą się część, a pręty są do niego podłączone za pomocą połączenia z płytą czołową. Węzeł jest identyczny w obrębie swojego rodzaju (A, B, C) dla każdej pozycji. Różnice kątów są uwzględniane w płytach czołowych rur. Wynika to z faktu, że rury mogą być cięte maszynowo, co pozwala osiągnąć znacznie mniejsze tolerancje i zminimalizować odchyłki.
Węzły montażowe zostały sprawdzone za pomocą oprogramowania obliczeniowego IDEA StatiCa Connection. Orientacje prętów są importowane z modelu rysunkowego, a siły dodawane są z przefiltrowanych tabel z głównego modelu obliczeniowego w Oasys GSA. Standardowe zasady węzłów typowych zostały właściwie zamodelowane tylko raz, a następnie mogły być kopiowane i stosowane do wielu importowanych sytuacji. W ten sposób można z pewnością stwierdzić, że wszystkie sytuacje normowe zostały obliczone i sprawdzone.
