Projektowanie z uwzględnieniem nośności zgodnie z normą indyjską
Oczekuje się, że przegub plastyczny pojawi się w elemencie dyssypatywnym, a wszystkie elementy niedyssypatywne złącza muszą być zdolne do bezpiecznego przenoszenia sił wynikających z uplastycznienia elementu dyssypatywnego. Elementem dyssypatywnym jest zazwyczaj belka w ramie momentowej. Współczynnik bezpieczeństwa nie jest stosowany dla elementów dyssypatywnych:
Do elementu dyssypatywnego przypisuje się dwa współczynniki:
- \(\gamma_{ov}\) – współczynnik nadwytrzymałości – IS 800, Cl. 12; zalecana wartość wynosi \(\gamma_{ov} = 1.2\); edytowalny w materiałach
- \(\gamma_{sh}\) – współczynnik umocnienia odkształceniowego; zalecana wartość wynosi \(\gamma_{sh} = 1.0\); edytowalny w operacji
Zwiększona nośność elementu dyssypatywnego umożliwia wprowadzenie obciążeń powodujących pojawienie się przegubu plastycznego w elemencie dyssypatywnym. W przypadku ramy momentowej i belki jako elementu dyssypatywnego, belka powinna być obciążona przez \(M_{y,Ed} = \gamma_{ov} \gamma_{sh} f_y W_{pl,y}\) oraz odpowiadającą siłę poprzeczną \(V_{z,Ed} = -2 M_{y,Ed} / L_h\), gdzie:
- \(f_y\) – charakterystyczna granica plastyczności
- \(W_{pl,y}\) – plastyczny wskaźnik wytrzymałości przekroju
- \(L_h\) – odległość między przegubami plastycznymi na belce
W przypadku niesymetrycznego złącza belka powinna być obciążona zarówno momentami gnącymi dodatnimi, jak i ujemnymi oraz odpowiadającymi im siłami poprzecznymi.
Blachy elementów dyssypatywnych są wyłączone ze sprawdzenia normowego.