Sprawdzenie normowe spoin według norm australijskich
Spoiny pachwinowe są sprawdzane zgodnie z AS 4100 - Rozdział 9.6. Wytrzymałość spoin czołowych CJP przyjmuje się jako równą wytrzymałości materiału podstawowego i nie jest sprawdzana.
Możliwe jest ustawienie spoin czołowych lub pachwinowych na całej długości krawędzi, spoin częściowych lub przerywanych. Spoiny czołowe przyjmuje się jako mające taką samą wytrzymałość jak spawany element i nie są sprawdzane. W przypadku spoin pachwinowych element spoiny jest wstawiany pomiędzy łączniki interpolacyjne łączące ze sobą blachy. Element spoiny posiada określony sprężysto-plastyczny diagram materiałowy umożliwiający redystrybucję naprężeń wzdłuż długości spoiny, tak aby długie spoiny, spoiny wielokierunkowe lub spawanie do niesztywnego pasa miały podobną nośność jak w obliczeniach ręcznych. Najbardziej wytężony element spoiny jest decydujący przy sprawdzeniu normowym spoiny.
Spoina pachwinowa poddana obliczeniowej sile na jednostkę długości spoiny, vw*, jest projektowana zgodnie z Cl. 9.6.3.10 i powinna spełniać:
\[ v_w^* \le ϕ v_w \]
gdzie:
- ϕ = 0.8 – współczynnik nośności (Rozdział 3.4) edytowalny w ustawieniach normy
- vw = 0.6 fuw tt – nominalna nośność spoiny pachwinowej na jednostkę długości
- fuw – nominalna wytrzymałość na rozciąganie spoiwa (Tabela 9.6.3.10 (A))
- tt – obliczeniowa grubość gardła spoiny
Współczynnik redukcyjny kr przyjmuje się równy 1 (spoina krótsza niż 1,7 m).
Wykresy spoin przedstawiają naprężenia zgodnie z następującym wzorem:
\[ \sigma = \sqrt{ \sigma_{\perp}^2 + \tau_{\perp}^2 + \tau_{\parallel}^2 } \]
