Projektowanie na podstawie nośności zgodnie z normami australijskimi

Ten artykuł jest również dostępny w:
Przetłumaczone przez AI z języka angielskiego

Projektowanie na podstawie nośności jest częścią sprawdzenia sejsmicznego i zapewnia, że złącze posiada wystarczającą zdolność do odkształceń.

Celem projektowania na podstawie nośności jest potwierdzenie, że budynek wykazuje kontrolowane zachowanie plastyczne, aby uniknąć zawalenia podczas trzęsienia ziemi o obliczeniowym poziomie intensywności. Projektowanie na podstawie nośności nie jest ujęte w normie australijskiej, dlatego stosuje się normę nowozelandzką. Oczekuje się, że przegub plastyczny pojawi się w elemencie dysypatywnym, a wszystkie elementy niedysypatywne złącza muszą być zdolne do bezpiecznego przenoszenia sił wynikających z uplastycznienia elementu dysypatywnego. Elementem dysypatywnym jest zazwyczaj belka w ramie momentowej, ale może nim być również np. płyta czołowa. Współczynnik bezpieczeństwa nie jest stosowany dla elementów dysypatywnych. Granica plastyczności elementu dysypatywnego jest obliczana jako Fy,max = 0.9 ϕos ϕomfy, gdzie:

  • ϕos – współczynnik umocnienia odkształceniowego; zalecane wartości to ϕos = 1.15 dla belki w ramie momentowej, γsh = 1.0 w pozostałych przypadkach; edytowalny w operacji
  • ϕom – współczynnik nadwytrzymałości – EN 1998-1, pkt 6.2; zalecana wartość to ϕom = 1.3; edytowalny w materiałach

Diagram materiałowy jest modyfikowany zgodnie z poniższym rysunkiem:

inline image in article

Zwiększona wytrzymałość elementu dysypatywnego umożliwia wprowadzenie obciążeń powodujących pojawienie się przegubu plastycznego w elemencie dysypatywnym. W przypadku ramy momentowej z belką jako elementem dysypatywnym, belka powinna być obciążona momentem My = fy,maxWpl,y oraz odpowiadającą siłą poprzeczną Vz = –2 My / Lh, gdzie:

  • fy – charakterystyczna granica plastyczności
  • Wpl,y – plastyczny wskaźnik wytrzymałości przekroju
  • Lh – odległość między przegubami plastycznymi na belce

W przypadku złącza niesymetrycznego, belka powinna być obciążona zarówno momentami gnącymi dodatnimi, jak i ujemnymi oraz odpowiadającymi im siłami poprzecznymi.

Blachy elementów dysypatywnych są wyłączone ze sprawdzenia normowego.

Powiązane artykuły