Projektowanie z uwzględnieniem pojemności plastycznej zgodnie z normami kanadyjskimi
Projektowanie z uwzględnieniem pojemności plastycznej jest częścią sprawdzenia sejsmicznego i zapewnia, że złącze posiada wystarczającą zdolność do odkształceń.
Celem projektowania z uwzględnieniem pojemności plastycznej jest potwierdzenie, że budynek wykazuje kontrolowane zachowanie plastyczne, aby uniknąć zawalenia podczas trzęsienia ziemi na poziomie obliczeniowym. Oczekuje się, że przegub plastyczny pojawi się w elemencie dysypatywnym, a wszystkie elementy niedysypatywne złącza muszą być zdolne do bezpiecznego przenoszenia sił wynikających z uplastycznienia elementu dysypatywnego. Elementem dysypatywnym jest zazwyczaj belka w ramie momentowej, ale może nim być również np. płyta czołowa. Współczynnik nośności nie jest stosowany dla elementów dysypatywnych. Do elementu dysypatywnego przypisuje się dwa współczynniki:
- Ry = 1,1 – współczynnik nadwytrzymałości – S16-14, pkt 27.1.7; edytowalny w materiałach
- Cpr = 1,1 – współczynnik umocnienia odkształceniowego – S16-14, pkt 27.2.2; zaleca się stosowanie dla belki jako elementu dysypatywnego w ramie momentowej
Diagram materiałowy jest modyfikowany zgodnie z poniższym rysunkiem:
Zwiększona nośność elementu dysypatywnego umożliwia wprowadzenie obciążeń powodujących pojawienie się przegubu plastycznego w elemencie dysypatywnym. W przypadku ramy momentowej i belki jako elementu dysypatywnego, belka powinna być obciążona przez My = CprRyFyWpl,y oraz odpowiadającą siłę tnącą Vz = –2 My,Ed / Lh, gdzie:
- Fy – granica plastyczności
- Wpl,y – plastyczny wskaźnik wytrzymałości przekroju
- Lh – odległość między przegubami plastycznymi na belce
W przypadku złącza niesymetrycznego, belka powinna być obciążona zarówno momentami gnącymi dodatnimi, jak i ujemnymi oraz odpowiadającymi im siłami tnącymi.
Blachy elementów dysypatywnych są wyłączone ze sprawdzenia normowego.