Beam application udostępnia cztery typy wyników ugięcia:

• Liniowe
• Natychmiastowe (krótkoterminowe)
• Długoterminowe
• Całkowite

Ugięcie liniowe 

Ugięcie liniowe jest obliczane jako suma ugięć od poszczególnych przypadków obciążeń (stałych, sprężania i reologicznych) przypisanych do wybranej kombinacji. Ugięcie i siły wewnętrzne są obliczane dla każdego przypadku obciążenia oddzielnie, z uwzględnieniem rzeczywistego układu statycznego z położeniem podpór zdefiniowanym w każdym etapie budowy. 

Istnieje kilka różnic w porównaniu z innymi typami obliczeń ugięcia (natychmiastowym, długoterminowym, całkowitym): 

• Sztywność przekroju jest traktowana jako liniowa (bez zarysowania), a zbrojenie jest pomijane.
• Wyniki dla poszczególnych przypadków obciążeń są obliczane metodą TDA, a moduł Younga betonu jest przyjmowany jako E_c(t) (moduł styczny).
• Zjawiska reologiczne (takie jak pełzanie, skurcz i relaksacja) są obliczane metodą TDA, a wyniki są prezentowane w reologicznych przypadkach obciążeń oznaczonych „R"

Zmiana położenia podpór w trakcie budowy może również wpływać na wyniki, szczególnie gdy opcja „Do pozycji projektowej" jest wyłączona. Ustawienie to można zdefiniować dla każdego etapu budowy aż do etapu „Podpory końcowe".

Ugięcie natychmiastowe 

Ugięcie natychmiastowe jest krótkoterminowym nieliniowym ugięciem od charakterystycznej kombinacji obciążeń, z uwzględnieniem rozwoju zarysowania.  

Podstawowe założenia obliczeniowe:

• Układ zbrojenia jest uwzględniany.
• Zjawiska reologiczne (pełzanie, skurcz i relaksacja) są pomijane.
• Wszystkie obciążenia stałe i od sprężania są przykładane do wynikowego układu konstrukcyjnego (zdefiniowanego w etapie „Podpory końcowe"). W związku z tym zmiana podpór w trakcie budowy nie wpływa na wynik ugięcia.

Ugięcie długoterminowe 

Ugięcie długoterminowe jest długoterminowym nieliniowym ugięciem od quasi-stałej kombinacji obciążeń, z uwzględnieniem rozwoju zarysowania.  

Podstawowe założenia obliczeniowe:

• Układ zbrojenia jest uwzględniany.
• Efekty pełzania są obliczane poprzez przyłożenie wszystkich uwzględnianych obciążeń stałych i od sprężania do konstrukcji, której sztywność jest uzależniona od efektywnego modułu Younga betonu E_c,ef. Wszystkie obciążenia są przykładane jednocześnie, zgodnie z definicją w sekcji „Ugięcie".

Moment, w którym wszystkie obciążenia stałe i od sprężania są przykładane do konstrukcji, jest przedstawiony w „Historii obciążeń".

Efekty skurczu są obliczane jako krzywizna belki wywołana skurczem, z uwzględnieniem zaprojektowanego układu zbrojenia. Ugięcie od skurczu jest obliczane na końcowym układzie konstrukcyjnym.

\[{\left( {\frac{1}{r}} \right)_{cs}} = {\varepsilon _{cs}} \cdot {\alpha _{e,cs,ef}} \cdot \frac{{{S_{cs,ef}}}}{{{I_{cs,ef}}}}\]

Wszystkie obciążenia stałe i od sprężania są przykładane do wynikowego układu konstrukcyjnego (zdefiniowanego w etapie „Podpory końcowe"). W związku z tym zmiana podpór w trakcie budowy nie wpływa na wynik nieliniowego ugięcia.

Ugięcie całkowite 

Ugięcie całkowite jest długoterminowym nieliniowym ugięciem od charakterystycznej kombinacji obciążeń, z uwzględnieniem rozwoju zarysowania.  

Podstawowe założenia obliczeniowe: 

• Układ zbrojenia jest uwzględniany.
• Efekty pełzania są obliczane poprzez przyłożenie wszystkich uwzględnianych obciążeń stałych i od sprężania do konstrukcji, której sztywność jest uzależniona od efektywnego modułu Younga betonu E_c,ef. Wszystkie obciążenia są przykładane jednocześnie, zgodnie z definicją w sekcji „Ugięcie".

Moment, w którym wszystkie obciążenia stałe i od sprężania są przykładane do konstrukcji, jest przedstawiony w „Historii obciążeń".

• Jeżeli wybrana kombinacja charakterystyczna zawiera również obciążenia zmienne, część tych obciążeń jest traktowana jako długoterminowa i przykładana do konstrukcji z długoterminową sztywnością, zgodnie z opisem dla obciążeń stałych. Pozostała część obciążeń zmiennych jest traktowana jako krótkoterminowa i przykładana do konstrukcji z odpowiednią sztywnością krótkoterminową (przyjmuje się Ecm dla betonu).
• Efekty skurczu są obliczane jako krzywizna belki wywołana skurczem, z uwzględnieniem zaprojektowanego układu zbrojenia. Ugięcie od skurczu jest obliczane na końcowym układzie konstrukcyjnym.

\[{\left( {\frac{1}{r}} \right)_{cs}} = {\varepsilon _{cs}} \cdot {\alpha _{e,cs,ef}} \cdot \frac{{{S_{cs,ef}}}}{{{I_{cs,ef}}}}\]

Wszystkie obciążenia są przykładane do wynikowego układu konstrukcyjnego (zdefiniowanego w etapie „Podpory końcowe"). W związku z tym zmiana podpór w trakcie budowy nie wpływa na wynik nieliniowego ugięcia.